Aralık 1, 2009 - Güz Kesiği/Kuyu

/Sonbahar kırılmıştı, biz bir kez daha, her/kez olduğu gibi yalnızlığın acı çığlıklarında direnmeksizin kaybolmuştuk. Hayatımın dağınıklığına benziyordu tıpkı gözlerinin rengi. Bir sokak ortası, ışığı kendini aydınlatmayan bir lamba ve gölgesiz kuşlar… Ertelenmişti yüreklerimiz. Seslenemiyorduk sustuklarımıza. Varlığımızı kime kaptırmıştık? Bilmiyorum. Bildiğim, ya hiç olmayacaktık, ya da hiç olacaktık/

Bir şehrin çıkmazlarına yürüyorum, sokakları ezberimde olan bir şehri özlüyorum usul usul. İçinde senin olmadığın her şehir yıkık, terk. Genzimi yakan iyot kokusunu, düş kokulu martı seslerini, kül rengi onca insan içinde can bulduğum varlığını özlüyorum...

Ömrüm bir şeyleri beklemekle geçiyor sevgilim, ömrüm geçiyor bak.

Gönül ya bu, hep imkansıza yelken açıyor. Olmayanı oldurmak ne zor... El yordamıyla geçiştirdiğim günlerin gecesinde kavlıyor bir bir sancılarım. Üstüne toprak atmakla kapatılmayan mazinin elleri boğazımda, nabzım fersiz.

Yine de rüyalarımız inceldikçe ağırlaşan yaşama, kalbimize sinen yağmur buğusuna rağmen yürüyelim, yoruluncaya dek, öylesine. Ki yürüdükçe artan koyulukta dağılırız birbirimize.

-Desene hangi ağrı iyi niyetlidir bu kadar?

Nefesin karışıyor rüzgara, dal uçlarına her bahar yürüyen özsuyunun âleme nasıl renk kattığını anlatıyorsun. Sol yanımda bir kıpırtı oluşuyor, göğün şarkısını dinlemeyi bırakıp söylemeliyiz artık diyen sesine, sesimi ekmek istiyorum. Sükuttan gayrısı çıkmıyor ağzımdan. Mührü dudaklarımda zamanın. Bilene bilene göğsümdeki hançere su veriyor zehir.

Ben bu yarayla iflah olmam sevdiğim, gözlerimi sükutla sıvazla ve düşene dek bırakma ellerimi...

-Kattıklarından dolayı sevgiliye teşekkürler...-

poe